Op deze pagina behandelen we na een algemeen aanloopje de teamhistorie van JSV MB1. De afgelopen twee jaar is de tekst op enkele puntjes aangepast.


Al ver voor onze jaartelling worden er spelen beoefend, waarvan het trappen tegen een bal onderdeel is. De Japanners noemen het Kemari, de Chinezen Cuju. Van de Chinese variant weten we dat die ook door vrouwen bedreven wordt.
Sommige historici tippen de contreien van de Zwarte Zee als de mogelijke bakermat van het oervoetbal. En een over de Euraziatische steppen zwervend nomadenvolk (de Scythen) als de vermoedelijke uitvinder. Wellicht heeft onze edele sport, zoals alle goede ideeën, meerdere vaders.

Tijdens de middeleeuwen lopen met name in Engeland en Frankrijk hele dorpen achter een bal aan. Alles is geoorloofd om de bal op het kerkplein of een ander markante plek van één van de kampende partijen te krijgen. In Florence gaat het er wat beschaafder aan toe: op een afgebakend terrein en met een vastgesteld aantal spelers dient de bal met handen en voeten achter een getrokken lijn te worden gewerkt. Het spel heet calcio en zo noemen de Italianen voetbal nu nog.

In de eerste helft van de 19e eeuw wordt op veel Engelse kostscholen een trapspel gespeeld, dat in het midden houdt tussen het huidige rugby en voetbal. Oud-studenten (Old Boys) zetten de sport in clubverband voort, maar iedereen hanteert zijn eigen regels. Om hier verandering in aan te brengen komen op 26 oktober 1863 een aantal mensen bijeen in een Londense kroeg, Freemason's Tavern. Zij richten een landelijke bond op, de Football Association (FA), en spreken af dat de bal voortaan uitsluitend met de voeten mag worden verplaatst. Deze gebeurtenis wordt beschouwd als de geboorte van het moderne voetbal. 


Dick, Kerr's captain misses her French counterpart in a match played at Herne Hill on 12 May 1925 in aid of shipwrecked mariners

















1863-1970

Nederland leert de voetbalsport in 1879 kennen. Pim Mulier richt dat jaar de Haarlemsche Football Club op. Hij heeft het spel uiteraard afgekeken van de Britten, die wereldwijd de sport aan de man brengen. Niet aan de vrouw overigens, die zien zij liever niet voetballen. Dat weerhoudt de British Ladies Football Club er niet van om in de laatste jaren van de negentiende eeuw een balletje te gaan trappen. Zij spreken in 1896 zelfs een vriendschappelijke ontmoeting af met een damesteam van het Rotterdamse Sparta, maar daar steekt de net opgerichte (K)NVB een stokje voor. Een vrouw in een voetbalbroek wordt zeer onzedelijk geacht, zij hoort gekleed in rok of jurk langs de lijn haar man aan te moedigen. Of gewoon thuis te blijven.
En dat vindt niet alleen het rijkeluizoontje, aan wie het aanvankelijk voetbal toebehoort, maar ook het gewone volk, dat in de eerste decennia van de twintigste eeuw bezit neemt van de sport. Voetbal is en blijft een mannenzaak, ook voor de op 1 april 1926 in het leven geroepen Jutphase Sport Vereniging, kortweg JSV.

Tot diep in de vorige eeuw vallen er sporadisch voetballende vrouwen te bewonderen. Dick Kerr Ladies FC uit Preston geniet rond 1920 enige faam op het Britse eiland. Tot dit gezelschap behoort ook de dame, die we op de foto hierboven haar tegenstander met een kus zien begroeten. Vooroorlogs Nederland beschikt over vrouwenvoetbalclubs als het Oostzaanse OVV en het verkeerd gespelde Chelcea uit Amsterdam. In 1955 richt een handvol verenigingen de Algemene Dames Voetbal Bond op, maar de behoudende KNVB frustreert het initiatief succesvol. In de ons omringende landen zien we min of meer hetzelfde gebeuren.
Tijdens de roerige jaren zestig worden vele bestaande opvattingen ter discussie gesteld. De hardnekkige bezwaren tegen voetballende vrouwen verbleken. Met name in het zuiden van ons land groeit het aantal damesteams. Wedstrijden en competities organiseren zij bij gebrek aan initiatief van de KNVB vooralsnog zelf.
Ook buiten de grenzen valt er volop ontwikkeling te bespeuren. In Turijn wordt een wilde Europese bond opgericht. Deze organiseert in 1969 een vierlandentoernooi met als inzet de Coppa Europa per Nazione, die door gastland Italië wordt gewonnen. Een jaar later weet men zeven officieuze landenteams te strikken voor het evenement. Omdat Mexico meedoet wordt de hoofdprijs omgedoopt tot Coppa del Mondo. Denemarken eist de officieuze wereldtitel op.



1971-1993

Onder druk van de UEFA, die de opkomst van wilde bonden vreest, plaatst de KNVB het damesvoetbal in 1971 onder de eigen vlag. Ook de Engelse FA gaat overstag en heft het verbod op damesvoetbal op. In datzelfde jaar worden de gemeenten Jutphaas en Vreeswijk samengevoegd tot groeistad Nieuwegein én organiseert Mexico de Mundial. Aan dit tweede officieuze WK voor dames doet ook Argentinië mee. Er zijn zelfs plaatsingsduels nodig voor het toernooi. Een niet erkend team, dat door moet gaan voor het Nederlands elftal, kwalificeert zich niet: het krijgt met 5-0 klop van Frankrijk.   
Een jaar later starten de vrouwen eindelijk met door de KNVB georganiseerd competitievoetbal. JSV is, net als plaatsgenoot Vreeswijk, vrijwel direct van de partij: Adri van de Graaf richt in mei 1972 een damesafdeling op. Beide Nieuwegeinse verenigingen genieten in de tachtiger en negentiger jaren zelfs landelijke faam in het vrouwenvoetbal.
In 1973 wordt de eerste officiële interland afgewerkt in en tegen Engeland. We zien op de foto hierboven een aantal speelsters in training voor dat met 1-0 verloren duel. Het eerste landskampioenschap gaat in 1974 naar Reutum.

Het aantal door de KNVB geregistreerde voetbalsters groeit gestaag: van 10.000 in 1972 en 16.000 in 1980 naar 40.000 in 1990. Ook in de regelgeving neemt de bond de zaken steeds serieuzer: de leeftijdsgrens voor meisjes gaat omlaag van 14 jaar naar 6 jaar, de wedstrijdduur wordt geleidelijk opgetrokken van 60 naar 90 minuten en de kleine speelbal (een 'viertje') wordt vervangen door een bal van normaal formaat (een 'vijfje'). Gemengd voetbal wordt sinds 1988 toegestaan: meisjes mogen met én tegen jongens voetballen. Aanvankelijk tot hun twaalfde jaar, later tot hun achttiende en sinds de zomer van 2007 mogen vrouwen zelfs meevoetballen in wedstrijden voor mannelijke senioren. Alleen de in de lagere Categorie B, dat nog wel... 
Internationaal kunnen de dames aanvankelijk weinig potten breken. Oranje weet zich jarenlang niet weten te plaatsen voor een EK of WK. De eerste officiële Europese landentitel gaat in 1984 naar Zweden. China mag in 1991 het eerste WK onder auspiciën van de FIFA organiseren.

Frankfurt goalscorer Birgit Prinz holds aloft the UEFA Women's Cup

1994-2001

In 1994 worden de drie hoogste landelijke klassen in het Nederlandse vrouwenvoetbal samengevoegd tot één topdivisie. JSV behoort tot de twaalf deelnemers. Na twee seizoenen verdwijnt onze club van het hoogste podium. JSV vindt zichzelf in 1996 (het jaar waarin vrouwenvoetbal voor het eerst op het Olympisch programma voorkomt) terug op de tiende plaats van de eindrangschikking en degradeert. Het dameselftal valt uiteen: speelsters stappen over naar andere clubs of stoppen. JSV houdt alleen een meisjesteam over.
In 1998 is er voldoende aanwas om een tweede team te beginnen. Ton Pos werpt zich in het kielzog van zijn net lid geworden tienjarige dochter Karin op als trainer en leider. 
De bijna negenjarige Samantha Nuwenhuis wordt in augustus 1999 verwelkomt bij JSV en krijgt een plaatsje toebedeeld in het derde meisjesteam, waarover de club inmiddels beschikt. Vader Fred raakt vrijwel direct betrokken bij het ploegje. Aanvankelijk assisteert hij bij trainingen, maar al snel staat hij zelf voor de groep.

Het valt overigens niet mee om te oefenen: Fred traint regelmatig met zijn meiden tussen de speeltoestellen of op de parkeerplaats van het overvolle sportpark Blokhoeve. Ruimtegebrek zal de JSV-bestuurders zeker huiverig maken voor de aparte meidentak binnen de club. Het geldverslindende landelijke avontuur van JSV-dames in de hoofdklasse ligt bovendien nog vers in het geheugen.
Toch lijken vooral verhulde conservatieve opvattingen ten grondslag te liggen aan de terughoudendheid ten aanzien van het meidenvoetbal. Binnen de traditionele mannen-sport worden voetballende vrouwen, alle ontwikkelingen ten spijt, nog altijd niet voor vol aangezien. Daar vormt JSV geen uitzondering op.
Desondanks blijft het vrouwenvoetbal groeien. Tijdens de millenniumwisseling heeft de KNVB 70.000 voetballende meisjes en vrouwen in het ledenbestand. Wereldwijd trappen zo'n 35 miljoen vrouwen en meisjes in georganiseerd verband tegen een bal. In 2001 wordt de eerste UEFA Women's Cup uitgereikt, een eigen Europacup voor landskampioenen. Op de foto hierboven houdt Birgit Prinz namens FFC Frankfurt de kersverse trofee omhoog.




2001/2002: M5

De meisjesafdeling van JSV gaat het seizoen in met eigen bestuur en telt aanvankelijk vier teams: twee juniorenelftallen, de M3 van Fred (en Samantha) en een nieuw pupillenteam, de M4. Fred, die zijn jongste dochter Nathalie geregeld mee laat trainen met de M3, ziet zelfs kansen om een vijfde meisjesteam in het leven te roepen. De club werkt echter niet mee.
Desondanks gaat Fred eind september met een nieuw groepje jonge meisjes aan de slag. Via de wachtlijst en voetballende zusjes dienen zich, naast Nathalie, in de loop der tijd voldoende speelsters aan: in alfabetische volgorde Puk Brandenburg, Annick Burema, Meghan van der Laarschot, Fleur Rijdes, Myrthe Schmidt, Ashley Sibbald, Analiza Tjon a Pauw, Tjarda Uding, Femke Veldman en ene Kiki.
Aanvankelijk beperken de activiteiten van de M5-in-oprichting zich tot trainingen, die op een beperkt deel van het rugbyveld op sportpark Blokhoeve plaatsvinden. In februari of maart 2002 vindt eindelijk de allereerste wedstrijd plaats: een vriendschappelijk duel, uit bij Achterveld. Een debuut, dat eerder had moeten plaatsvinden, maar een eerder gepland duel vervalt doordat het veld wordt afgekeurd. 
De geboorte van de M5 wordt opgeluisterd door ter plaatse beschuit met muisjes te nuttigen. De debutanten lijden een kleine nederlaag. De getuigen denken jaren later dat het 2-0 of 2-1 moet zijn geworden.
Het kersverse team werkt na de ontmoeting met Achterveld bijna wekelijks een oefenwedstrijdje af. Van competitie-wedstrijden is nog geen sprake, formeel zijn de speelsters slechts aspirant-lid van JSV. Gastspeler Timo Docter (je leest het goed, een jongetje) versterkt regelmatig de gelederen. Een aantal keer verdedigt hij het doel. In de regel is dit echter het domein van Annick. 
Volgens overlevering trekt het team in de oefenpotjes meestal aan het kortste eind. Dat neemt niet weg dat het geboorteseizoen enthousiast wordt afgesloten met twee toernooien: één in Tiel (bij Theole) en één in Odijk (bij de plaatselijke sv).


 

2002/2003: M5

Puk, Annick, Nathalie, Fleur, Myrthe, Ashley, Analiza, Tjarda, Femke en nieuweling Milou Zuidhoek mogen zich officieel de M5 noemen. Een M4 heeft JSV overigens niet, wel een M1, een M2 en een M3. De net 11-jarige Meghan is overgeheveld naar de M3. Timo stapt over naar de jongens, waar zijn carrière overigens snel eindigt. 
Fred dient zijn aandacht te verdelen tussen de M2 en de M5. Bovendien neemt hij de coördinatie van het meidenvoetbal op zich, omdat het damesbestuur is ontmanteld en voorzitter John de Bruin is opgestapt. De vrouwentak van JSV wordt ondergebracht bij de jeugdafdeling.
Tijdens de trainingen, die  beide teams op dezelfde avonden afwerken en die nog altijd op het rugbyveld plaatsvinden, wordt Fred geassisteerd door Sanne Docter, een 16-jarige speelster van de M1 (en zus van zowel Timo als M2-er Iris). Op wedstrijddagen vallen duels van beide teams nog wel eens samen en kiest Fred voor de M2, omdat hij een langere geschiedenis heeft met dat team. Fred weet mij (Eric) te strikken om de coaching van de M5 ter hand te nemen. Aan Jan van Maurik (de vader van Chantal) laat hij al wat langer de opstelling van de M2 over. Samen verzorgen zij de training en coaching van dit team. 

Resultaten van de M5 houden we dit eerste 'echte' seizoen (nog) niet bij. Wel weet uw geschiedschrijver dat op 7 september de eerste competitiewedstrijd in en tegen Schalkwijk plaatsvindt. Het is namelijk het debuut van dochter Milou. Het duel eindigt mede dankzij een prachtige vrije trap van Puk in een gelijkspel (1-1). Een archief van Roda '46 uit Leusden biedt uitkomst voor de statistici onder ons. We vinden er de volgende eindstand in terug:

club gesp gew gel verl pnt dpv dpt
1 Roda '46 M4 14 13 1 0 37 101 17
2 DVSA M1 13 11 0 2 33 71 11
3 Achterveld M3 12 10 1 1 31 50 16
4 Odijk M3 13 7 2 4 23 47 29
5 HMS M2 12 7 0 5 21 50 35
6 JSV M5 13 6 1 6 19 50 30
7 Aurora M1 12 6 0 6 18 28 32
8 Delta Sports M6 13 5 2 6 17 37 40
9 CDN M2 14 5 0 9 15 35 58
10 Kampong M1 9 3 1 5 10 24 28
11 Houten M4 12 3 0 9 9 23 43
12 Schalkwijk M3 12 2 1 9 7 16 43
13 Maarssen M6 12 2 1 9 7 26 71
14 Achterveld M4 9 0 0 9 0 1 106

Het archiefstuk meldt dat het een competitie van meisjes van 10 tot en  met 12 jaar betreft. Bij ons vallen alleen Myrthe, Puk en Analiza in die leeftijdscategorie. Femke begint als zesjarige aan de competitie, de overige meisjes vieren in de loop van het seizoen hun achtste of negende verjaardag.
Roda treffen we drie keer. Op 5 oktober krijgen we in Leusden met maar liefst 14-0 klop. Op 2 november (thuis) en 26 april (uit) blijft de schade beide keren tot 4-1 beperkt. De hierboven genoemde klasse ontstaat vermoedelijk na een eind oktober toegepaste herindeling. Al met al spelen onze meiden zo'n twintig competitieduels.
In september speelt de M5  op het complex van Delta Sports (Houten) een toernooitje in het kader van de Zwaluwen Jeugd Actie. De opbrengsten (contributie per team) van deze actie zijn bestemd voor hun gehandicapte (voetbal)kameraadjes. Verder zijn de meiden te bewonderen op een toernooi bij HMS in Utrecht, waar Nathalie haar arm breekt (of doet zij dat pas het jaar daarop?). Tenslotte wandelt een deel van het team met elkaar en in JSV-shirt mee in de Avondvierdaagse van Nieuwegein. 


Klik op foto voor groot formaat

2003/2004: MF4

Annick, Nathalie, Fleur, Tjarda, Femke en Milou zien Puk, Myrthe en Analiza overstappen naar de MD3. Ashley hangt haar voetbalschoenen aan de wilgen en Fred moet het op de trainingen voortaan stellen zonder rechterhand Sanne. De meiden verwelkomen Marleen Hornstra, Julieta Talamoni, Melanie van Terwisga en Susanne Tabingh Suermondt als nieuwe ploeggenoten. Bovendien krijgen ze een "F" in de naam. De "M" staat als vanouds voor meisjes.
Overigens kent JSV niet vier MF-teams, maar vier meidenteams verspreid over verschillende leeftijdsgroepen. De KNVB nummert echter vrolijk door in het meisjesvoetbal. Dat gebeurt trouwens in ieder bondsdistrict met andere afkortingen. Zo komen we elders bijvoorbeeld een MP1, een MJ3 en een CM4 tegen, om er maar een paar te noemen. Wel eenduidig is een landelijke opdeling in vier leeftijdscategorieën: junioren van 13-15 en 16-18 jaar en pupillen van 7-9 en 10-12 jaar. Bij de jongens kennen we een opdeling in zessen, van A tot en met F.
Naast Susanne, die in november haar zevende verjaardag viert, voetballen Rosanne Burema (het jongere zusje van Annick) en ene Shannon een blauwe maandag mee. Zij blijken alle drie te jong om fatsoenlijk mee te draaien. Susanne houdt het nog het langste vol, maar haakt uiteindelijk toch af.
Marleen maakt wel direct indruk. Bij haar debuut in IJsselstein, een oefenwedstrijdje tegen VVIJ ter voorbereiding op de competitie, neemt ze meteen een doelpunt voor haar rekening. Ook Melanie sluit zich moeiteloos aan. Julieta heeft wat langer nodig om zich aan te passen. Onze Argentijnse aanwinst woont dan ook pas net een jaar in Nederland. Overigens wordt ze goed opgenomen in de groep, die -de kleinsten buiten beschouwing latend- voetballend homogener blijkt dan in het voorgaande seizoen. De M5 teerde op de inbreng van de 'ouderen': Myrthe achterin, Analiza op het middenveld en Puk in de voorhoede. De MF4 kent nauwelijks verschillen in leeftijd en kwaliteit. Het verheft het collectief en het samenspel tot het hoogste goed.
Tjarda neemt als oudste van het stel de aanvoerdersband over van Puk. In september verschijnt zij met rugnummer tien op het veld. Niet omdat zij sterallures heeft gekregen, maar vanwege haar tiende verjaardag. Marleen, Julieta en Annick bereiken dit seizoen eveneens deze mijlpaal, maar pas na de jaarwisseling.

Bij gebrek aan bewaarde gegevens weten we niet welke prestaties de meiden dit seizoen leveren. JSV noch de bond bewaren de uitslagen en (eind)stand. Wel weten we dat de competitie op 6 september begint en dat er tijdens de winterstop een herindeling wordt doorgevoerd.
Wat we ook weten is dat we op zaterdag 10 april voor het eerst meedoen aan het Paastoernooi van VSV. De meiden eindigen in Velserbroek op de vijfde plaats. Op Hemelvaartsdag (20 mei) zijn we te vinden op het complex van Amstelveen-Heemraad. Het toernooi wordt afgewerkt in stralend voorjaarsweer en Melanie scoort er met een prachtig afstandsschot. Er gaat ook een beker mee de tas in, maar aan welke klassering dat te danken is weten we jaren later niet meer.

Ook in de zaal wordt gevoetbald: onderling daags voor kerst in 't Vreeswijkse Veerhuys en kort daarop tegen andere clubs in het Utrechtse Olympus, waar HMS tekent voor de organisatie. Tijdens de winterstop vindt tevens het oliebollen-toernooi plaats. Onder het genot van warme chocolademelk, appelflappen en natuurlijk oliebollen werken alle JSV-meiden met ouders, broertjes en zusjes in gemengde samenstelling partijtjes af.
Buiten het veld ondernemen de meiden ook diverse gezamenlijke activiteiten. Op zondag 21 maart wordt de eredivisiewedstrijd FC Utrecht-FC Twente (2-0) bezocht. Beide teams komen elkaar kort daarna opnieuw tegen, maar dan in de bekerfinale...
Opnieuw wordt meegelopen in de avondvierdaagse. En ter afsluiting van het seizoen wordt op 12 juni het Rosarium in Doorn bezocht. De meiden en hun aanhang genieten tijdens het openingsduel van EURO 2004 (Portugal-Griekenland 1-2) van een diner, dat vooraf wordt gegaan door een partijtje midgetgolf.
Puk, Myrthe en Analiza blijken overigens goed terecht te zijn gekomen. Aan de hand van trainer Willem van de Broek en leider Danny van Geffen (die de eerste twee jaren regelmatig wedstrijden van onze meiden fluit) pakt de MD3, met ook Meghan in de gelederen, het voorjaarskampioenschap.


 


2004/2005: MD1

JSV schrijft eindelijk weer een dameselftal voor de seniorencompetitie in. De voormalige MA1 begint, nog altijd onder leiding van Ton Pos, in de laagste afdeling van het zaterdagvoetbal, de vijfde klasse.
Annick, Marleen, Nathalie, Fleur, Julieta, Melanie, Tjarda, Femke en Milou maken met elkaar de overstap naar de D-pupillen. Op Tjarda na zijn ze alle meiden nog E-pupil, maar die leeftijdsklasse slaan ze over. De jongste van het stel, Femke, wordt aan het begin van het seizoen door haar ploeggenoten verkozen tot aanvoerder. Zij moet dan nog negen worden. Dat lukt haar in november ook.

De KNVB onderkent dat de leeftijdsverschillen in het meisjesvoetbal vaak te groot zijn. Ondanks hun groeiende aantal zijn de meisjesteams geografisch te zeer verspreid om in kleinere leeftijdscategorieën afzonderlijke competities met aanvaardbare reisafstanden tot stand te brengen.
Het antwoord van de bond hierop is gemengd voetbal. In de E- en F-categorie worden meisjesteams zonder meer ingedeeld bij jongensteams. Gemengde teams zijn ook goed. Graag zelfs, wat de nieuwe bondscoach Vera Pauw betreft. Zij wil het vrouwenvoetbal naar een hoger niveau tillen en vindt dat meiden zo lang mogelijk met en tegen jongens moeten voetballen om beter te worden.
Bij de D-pupillen is de bond nog wel bereid om aparte meisjescompetities te organiseren, ook al omdat de meeste teams, in tegenstelling tot de jongens, in deze leeftijdscategorie op een half veld en dus als zevental blijven voetballen. Dat doet onze MD1 ook en het draait in de najaarscompetitie behoorlijk mee. Er wordt weliswaar net zo vaak gewonnen als verloren, maar na afloop van bijna ieder duel ontvangen we complimenten voor het vertoonde spel. En niet alleen van de eigen aanhang, die ons telkens trouw begeleid, maar vooral van de coaches van de veelal grotere tegenstanders.
De bond verlost ons met een tijdens de winterstop doorgevoerde herindeling van de sterkste opponenten. Vol vertrouwen beginnen we dan ook aan de voorjaarscompetitie, waarin we afscheid nemen van sportpark Blokhoeve. Op 26 februari om 2 over 9 neemt Tjarda het allereerste doelpunt op het nieuwe complex voor haar rekening. Dit wapenveld valt jarenlang terug te lezen op de site van JSV.

In de voorlaatste speelronde gaan de meiden op voor het kampioenschap. Niet Vreeswijk, maar nervositeit vormt de grootste hindernis. Femke toont zich een ware aanvoerder door in de slotseconden de noodzakelijke gelijkmaker (3-3) voor haar rekening te nemen. Een week later hebben de kersverse kampioenen beduidend minder moeite met dezelfde tegenstander. Vreeswijk wordt op eigen veld met 8-1 opzij gezet.
In winning mood voegt het team de eerste toernooizeges aan de erelijst toe (De Meern en Zoetermeer). Daar wordt bijna ook de Driedaagse van Amerongen op bijgeschreven. Als benjamins beginnen de meiden aan het door DVSA georganiseerde evenement, maar op de slotdag verbazen zij vriend en vijand door de finale te bereiken. Onderweg naar de eindstrijd wordt het Duitse SV Ellingen via strafschoppen uitgeschakeld. ASVD uit Dronten is in de halve finale het volgende slachtoffer. Een andere Duits zevental, VfB Linz, blijkt in het door stortregen geteisterde laatste duel letterlijk een maatje te groot.
De meiden kunnen evenwel terugkijken op een geslaagd seizoen, waarin zij eindelijk loon (lees: prijzen) naar werken krijgen. Twee keer per week zijn ze terug te vinden op het trainingsveld, ook als oefenmeester Fred tijdelijk is uitgeschakeld vanwege een knieoperatie. Daan Burema, Joek Veldman en uw geschiedschrijver nemen tijdens zijn herstel de honneurs waar. Wellicht helpt ook de vaste strijdwijze en opstelling, die reeds ten tijde van de MF4 zijn contouren krijgt: twee verdedigers, drie middenvelders en één of twee aanvallers. Dit laatste hangt af van de afspraken, die met de tegenstanders kunnen worden gemaakt. Onze insteek is om telkens zoveel mogelijk meiden te laten spelen. Dat doen we in de regel in de volgende samenstelling:

Tjarda bij 8 tegen 8:
Nathalie
Femke
Milou/Julieta Nathalie/Fleur
Marleen Melanie
Annick

Ter afronding van het geslaagde seizoen brengen we twee bezoekjes aan het WK voor spelers tot 20 jaar, dat in ons land plaatsvindt. Zaterdag 11 juni reizen we af naar Enschede. Onder aanvoering van dirigent Sebastian Talamoni zingen we het Argentijnse beloftenteam voortdurend toe: "Vamos, vamos, Argentina... vamos, vamos a ganar... que esta barra quilombera... no te deja, no te deja, de alentar."
Het mag niet baten. Bondscoach Francisco Ferraro is zo dom om Lionel Messi slechts als invaller te gebruiken en krijgt de deksel op zijn neus: de Verenigde Staten winnen met 1-0. Later op de dag wint Duitsland in onze aanwezigheid van Egypte (2-0).
De week daarop brengt chauffeur Arie van Maurik (de vader van Jan én opa van Chantal) ons per touringcar naar Tilburg. In het zonovergoten Willem II-stadion zijn we getuige van Colombia-Syrië (2-0) en Nederland-Benin (1-0). Bij terugkomst doen de meiden en hun aanhang zich te goed aan een barbecue in de knusse tuin van de familie Hornstra.
Aan het jeugd-WK houden we overigens een leuke verrassing over. De KNVB beloont de trouwste bezoekers met kaarten voor het WK voor grote jongens, dat een jaar later in Duitsland wordt afgewerkt. Ons team krijgt vier toegangsbewijzen.
JSV MB1 houdt eveneens een mooie herinnering over aan het seizoen. Het team van Fred en Jan (en Chantal, Iris en Samantha) grijpt net naast de titel, maar wint de KNVB-(districts)beker!




2005/2006: MD1

In ongewijzigde samenstelling gaan de meiden hun tweede jaar als MD1 in. Er dienen zich zelfs voldoende nieuwe leden aan om een tweede MD-zevental te formeren. Daan, die met Fred een door de KNVB verzorgde cursus juniorentrainer volgt, werpt zich in het najaar uit nood op als oefenmeester van dit team. Fred en Daan doorlopen de opleiding uiteindelijk met goed gevolg.
Twee sponsors tonen zich bereid om de MD1 netjes aan te kleden. Expatax betaalt shirtjes, broeken en kousen, 't Houten Locomotiefje zorgt voor trainingspakken.
De MD1 pakt de succesvolle draad van het voorgaande seizoen onmiddellijk op met een knappe toernooizege in Mijnsheeren-land. In competitieverband gaat het ze minder voor de wind: van de eerste zes duels gaan er drie verloren. Geen schande overigens, want twee
jongensteams zijn voor deze nederlagen verantwoordelijk.
De onterechte verliespartijen tegen CSW zitten de meiden echter hoog en daarom wordt tijdens de herfstvakantie opnieuw Wilnis aangedaan. Het betreft weliswaar slechts een vriendschappelijke ontmoeting, maar de afgetekende zege (6-0) geeft onze meiden extra geloof in eigen kunnen.
En niet ten onrechte, zo blijkt na de jaarwisseling. De jonge mannen van CSW zijn ook na de herindeling tot onze MD1 veroordeeld en krijgen zowel in Wilnis als op sportpark Galecop voetballes. Alleen in De Meern laten de meiden twee punten liggen, maar opnieuw kan voortijdig de voorjaarstitel worden gepakt.
Wederom luistert Vreeswijk ons kampioensduel op, maar zo spannend als het een jaar eerder was wordt het geen moment in Nieuwegein-Zuid. Met klinkende cijfers (12-0) sleept het team de bloemen en medailles in de wacht. Pechvogel Marleen, aan het begin van het seizoen door haar medespeelsters tot nieuwe aanvoerder gebombardeerd, woont de huldiging op krukken bij. Zij loopt in het najaar een gebroken teen op, maar voetbalt nog vele wedstrijden door voordat de diagnose wordt gesteld.
   
Ook in toernooiverband zijn de meiden op een half veld nauwelijks te kloppen. In Velserbroek wordt de eindzege nog knullig weggegeven aan Buitenveldert, dat zich in de finale slechts één keer in de buurt van Annick ophoudt: 0-1. De Amsterdammers nemen na afloop vol ongeloof de hoofdprijs in ontvangst.
In Houten eindigt de finale tegen de vermaarde voetbalschool van Stedoco in een doelpuntloos gelijkspel, maar vanaf de penaltystip tonen onze meiden zich koelbloediger: alle strafschoppen zijn raak! En op ons eigen toernooi, het eerste in een hopelijk lange reeks, weet DSS in de poulewedstrijden nog een gelijkspel af te dwingen, maar tijdens de finale gaan de Haarlemmers genadeloos over de knie.
De grootste weerstand wordt ondervonden in oefenwedstrijden tegen Sporting '70 en Houten. Met deze teams behoren we, naar we aannemen, tot de betere zo niet de beste meisjeszeventallen van onze provincie en wellicht ook van ons district. Het bekertoernooi voor D-zeventallen zou een aardige graadmeter zijn geweest, maar de club schrijft ons niet in. We zouden te laat ons verzoek tot deelname hebben ingediend.... Hoe het ook zij, onze meiden zijn duidelijk toe aan grotere uitdagingen en een heel veld.

Om aan een groter veld te wennen wordt begin januari alvast geoefend tegen de D8-jongens van JSV. Bovendien doen we na de competitie drie keer als elftal mee aan een toernooi, waarin de meiden zeer tegen hun gewoonte niet domineren. De MD2-speelsters Milánka Molnar en Sharuska Smelik, die met het oog op het komende seizoen na de winterstop wekelijks meetrainen met de MD1, zijn vaste waarden tijdens de optredens als elftal. Toch moeten we vanwege spelerstekorten ook op andere meiden een beroep doen. Zo leren we tijdens een driedaags toernooi in Roosendaal aspirant-lid Joyce de Zwijger kennen. De meest opmerkelijke gastspeelster is echter Puk Brandenburg, die inmiddels is verhuisd naar Harmelen en daar voetbalt voor SCH '44. Zij laat op de slotdag in Brabant zien dat zij het voetballen nog niet is verleerd.
Als dank voor bewezen diensten worden de trainer, coach en beider dochters Nathalie en Milou door de andere ouders naar het WK in Duitsland gestuurd. Die kaarten liggen er nog omdat we een jaar eerder in grote getale het jeugd-WK bezochten. In Stuttgart zien we Oranje winnen van Ivoorkust, maar de troepen van Marco van Basten sneuvelen een ronde later tegen Portugal.
Voor ons kan het seizoen echter niet meer stuk. Voor Fred al helemaal niet, want zijn 'andere' team, inmiddels de MA1, wordt ook kampioen. Opnieuw ruikt dit elftal aan de bekerfinale, maar na de gelijk geëindigde halve finale tegen Buitenveldert gaat het in de penaltyreeks jammerlijk mis. Uitgerekend jeugdinternational Pia Haitsma, die JSV na het seizoen verruilt voor Saestum, mist vanaf elf meter.
Zover als Pia zullen onze meiden het waarschijnlijk niet schoppen. Zij laten zich in de loop der jaren meerdere keren op KNVB-dagen zien, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat er op elke positie wel een betere voetballer in onze regio te vinden valt. De bond ziet nog het meeste in Tjarda, de bij de jongens voetballende Demi Klomp en in onze sluitpost Annick, die tijdens selectietrainingen voor het regioteam mogen opdraven. De kracht van de MD1 schuilt echter in het collectief, de meiden maken elkaar sterk. En dat heeft ze een fantastische pupillentijd opgeleverd.


Klik voor groot formaat

2006/2007: MB2

Zondag 13 augustus zijn we in de Amsterdam ArenA getuige van de strijd om de Johan Cruijff Schaal. In het kader van de actie Kampioenen ontmoeten Kampioenen wonen we voor een zacht prijsje de ontmoeting tussen landskampioen PSV en bekerhouder Ajax bij. Aanvoerder Marleen vermaakt zich voorafgaand aan het Supercupduel op de zogenaamde Captains Party en loopt samen met Samantha (ook kampioen, maar vooral prima gezelschap) namens de rest van het team een ererondje door het stadion. Daarna doet ze op last van haar coach en trainer de aanvoerdersband over aan Femke.
Vanwege de overgang naar een heel veld hebben Annick, Marleen, Nathalie, Fleur, Julieta, Melanie, Tjarda, Femke en Milou behoefte aan versterking. Milánka en Sharuska voegden zich in de loop van het voorgaande seizoen reeds geleidelijk bij de "oude kern", terwijl Joyce zich in Roosendaal aandiende. Mikaela Yozzi wordt van de wachtlijst geplukt en hetzelfde overkomt Lisa van der Hoven, als Milánka aan het eind van de oefencampagne afhaakt. Zij is net verhuisd naar Houten en het reizen valt haar zwaarder dan ze op voorhand dacht.
Sponsor Douwe van Terwisga schenkt het team van dochter Melanie tassen. Expatax zorgt voor extra shirtjes. Bovendien steekt dit belastingadviesbureau de startende MF1 in het nieuw. Daan leidt het jonge grut, waartoe onder meer Rosanne en Julia, de zusjes van Annick en Milou, behoren.
De overstap van onze eigen meiden naar een heel veld brengt ook een aantal extra taken rondom de wedstrijden met zich mee. Er is een grensrechter nodig, het wedstrijdformulier moet worden ingevuld (voorheen volstond het doorgeven van de uitslag) en de KNVB introduceert de spelerspas, die ter identificatie dient te worden overlegd. Rob Uding, die het voorgaande seizoen geregeld als scheidsrechter optrad bij thuiswedstrijden van dochter Tjarda, neemt vernoemde klussen voor rekening. Omdat vlaggen en fluiten lastig samengaat verzorgt Jan de Zwijger (die ons Joyce heeft bezorgd) veelal de arbitrage.
JSV dames 1 ondergaat een metamorfose. De voormalige MA1 is toe aan voetbal op seniorenniveau en overleeft vrijwel zonder uitzondering de selectie ten koste van een groot deel van de "oude" dames 1. De oudere lichting heeft onvoldoende zin en speelsters om een tweede team op te richten. Trainer Ton Pos verruilt JSV voor 't Goy, dat op landelijk niveau in de eerste klasse speelt. Hij promoveert tijdens zijn debuutjaar zelfs bijna naar de hoofdklasse. Op grond van de prestaties als junioren mag het nieuwe JSV-dameselftal onder leiding van Jan van Maurik én natuurlijk Fred aan de slag in de vierde klasse.

Onze eigen meiden schrijven we in voor de M2-competitie, waaraan in ons district 171 MB-elftallen deelnemen. Een jaar eerder is de bond deze leeftijdscategorie pyramidevormig gaan organiseren en hetzelfde doet men nu bij de M1-junioren, de meisjes A-jeugd. Overigens bloeit er tot onze verrassing ook een MC-categorie op, die vooralsnog geen aparte status krijgt. Daarvoor is de omvang wellicht nog wat te bescheiden.
De 'pyramide' van de M2-jeugd in district West I bestaat uit twee hoofdklassen, zeven eerste klassen en veertien tweede klassen. Wij beginnen in het laagste deel van het bouwwerk, de tweede klasse. Tenslotte zijn negen van de dertien speelsters nog D-pupil! Alleen Lisa, Sharuska, Tjarda en Joyce gaan door het leven als (C-)junior. Drie meiden brengen hun dagen nog door op de basisschool en dat hadden er nog meer kunnen zijn als een paar slimmerikken binnen het elftal niet vervroegd waren overgestapt naar het middelbaar onderwijs.
We beginnen dan ook met geringe verwachtingen aan het nieuwe seizoen, dat we vooral als een leerjaar zien. De wisselvalligheid tijdens de voorbereidende oefenreeks en de uitslag van het eerste competitieduel (5-0 nederlaag bij sv Baarn) sterken ons in die opvatting. 

De MB2 leert echter snel. Na de uitglijder in Baarn blijven de meiden 19 wedstrijden aaneengesloten ongeslagen. Fysiek doen ze uiteraard onder voor hun veel oudere tegenstanders en voor het vijandelijke doel ontbreekt het ze enigzins aan daadkracht, maar voetballend zijn de meiden hun opponenten meestal de baas. Milou en Fleur vullen elkaar prima aan in het hart van de verdediging, gesteund door Joyce, Marleen, Lisa of Mikaela aan de flanken. Melanie voelt zich centraal op het middenveld als een vis in het water. Julieta, Femke en Nathalie sluiten steeds makkelijker aan bij de aanvallers Sharuska en Tjarda. En zelfs een langerdurende afwezigheid van de aan de hand geblesseerde Annick kan het team nauwelijks deren. Tjarda, Femke en de multifunctionele Marleen nemen om beurten haar plek onder de lat in.
Pas na een half jaar moet er weer een tegenstander worden gefeliciteerd, opnieuw in Baarn, maar dit keer de MB1 van TOV. Met dat team wedijveren we om het kampioenschap van de tweede klasse J en het toeval wil dat we elkaar in onze laatste competitiewedstrijd opnieuw treffen. Bij winst pakken we de derde titel op rij, maar we lopen al binnen een kwartier tegen een 2-0 achterstand aan. Die komen we ondanks een sterk vervolg niet meer te boven (het wordt 3-1).
Toch wordt het seizoen vrolijk afgesloten. Het elftal verblijft met ouders, broertjes en zusjes een weekend op Texel en vermaakt zich uitstekend. Bovendien winnen de meiden er hun eerste juniorentoernooi. Twee weken later kamperen we twee dagen en nachten in Venray en doen daar mee aan een sterk bezet internationaal toernooi. Ons team plaatst zich knap voor de finalepoule, waarin het uiteindelijk een bijrol speelt.

De meiden zijn elkaar nog lang niet zat. Een dag na het uitstapje naar Limburg duiken ze spontaan met z'n allen de bioscoop in. En een paar dagen later mogen ze nog één keer het veld op om het op de afsluitende training tegen de ouders op te nemen. Niet meer tegen de moeders (waar ze het in hun pupillentijd jaarlijks tegen opnamen), maar tegen de vaders. Die blijken nog een maatje te groot. In tegenstelling tot voorgaande seizoenen lijkt de honger naar de bal echter niet geheel gestild.
Gelukkig heeft Demi nog een verrassing in petto. Zij schrijft haar toekomstige team in als ballenmeiden voor het EK voor spelers onder 21 jaar. Als zodanig zijn de meiden getuige van de spectaculaire ontmoeting tussen Jong Engeland en Jong Italië in de Gelredome.

Daarmee krijgt een mooi seizoen een passende toegift. Niet alleen ons eigen team sluit de competitie af als runner-up, ook de Dames 1 en de MB1 eindigen op de tweede plaats. De MF1 (in het najaar) en de MD1 (in het voorjaar) zorgen voor de titels. Binnen JSV vallen de goede prestaties op en lijkt het enthousiasme voor het meidenvoetbal groeiende. De club verleent in ieder geval ruim baan voor een eigen meidentoernooi. We pakken de zaken wat groter aan dan het voorgaande jaar met 26 teams verdeeld over vier leeftijdscategorieën.
Landelijk roept de aankondiging van een door zes betaald voetbalclubs te starten dameseredivisie warme belangstelling voor het vrouwenvoetbal op. Onze eigen meiden gaan in februari in Almere kijken hoe het Nederlands dameselftal er voor staat. Op de tribunes van het Omniworld-stadionnetje zien ze dat Oranje Italië in vriendschappelijk verband met een 2-0 nederlaag naar huis stuurt.
Omdat er zoveel leuke dingen over vrouwenvoetbal in het algemeen en onze meiden in het bijzonder te melden vallen gaan we op 11 april met een eigen website de lucht in: de site waar jij als lezer op bent beland....

Klik op foto voor groot formaat

2007-2009: MB1

In de zomer van 2007 verhuizen Lisa en Mikaela naar respectievelijk de MA1 en de MC1. Demi Klomp sluit zich aan bij de overige twaalf B2-meiden, die als MB1 hun voetballoopbaan voortzetten. Hun wel en wee wordt twee seizoenen lang uitgebreid beschreven en in beeld gebracht op deze website.
Het komende seizoen 2009/2010 zal de teamhistorie van wat ooit (in 2001) begon als de M5-in-oprichting vervlochten raken met die van de MD2 uit 2005. Dat vraagt om een andere geschiedkundige invalshoek op deze plaats. En die zal dan ook volgen.